Obscure Review
De cliché horrorfilms die zich afspelen op of rondom de schoolcampus van één of ander typisch Amerikaanse High School kennen wel allemaal wel. Twee duidelijke voorbeelden hiervan zijn Scream en I Know What You Did Last Summer, beide voorzien van de nodige vervolgen om de serie eens flink uit te melken. Gezien de grote verzameling films binnen dit specifieke genre en het nog grotere aantal vervolgen daarop, is het schijnbaar toch een setting die veel mensen aanspreekt. Developer Hydravision heeft er ongetwijfeld ook wat in gezien, en heeft zijn Obscure franchise duidelijk hierop gebaseerd.
In 2004 verscheen de eerste Obscure game, waarin een vijftal highschool studenten centraal staan. Met deze vijf jongeren ga je op onderzoek uit op de schoolcampus en kom je tot de ontdekking dat er, ergens diep weggestopt in een laboratorium, gevaarlijke proeven gedaan worden. Een waar horrorscenario ontvouwt zich, en slechts een paar van de leerlingen weet te ontsnappen aan een gruwelijke, pijnlijke dood. Helaas voor hen belanden ze nu in Obscure 2 opnieuw in een nachtmerrie. Op de PlayStation 2, PC en Nintendo Wii is de game al een jaartje geleden uitgekomen, maar onlangs verscheen deze highschool horror game ook voor de PlayStation Portable. Dit keer onder de naam Obscure: The Aftermath.
Zoals ik al zei belanden de hoofdpersonages ook in dit deel weer in een regelrechte nachtmerrie. Er zijn namelijk vreemde zwarte bloemen ontdekt op de schoolcampus, en deze worden door veel scholieren enthousiast als drugs gebruikt. Je wordt er lekker licht in je hoofd van en gaat ervan hallucineren, een goedkope manier om high te worden dus... nou ja, niet helemaal, tenzij je niet al te veel waarde hecht aan je leven. De bloemen bevatten namelijk een soort van hardnekkige parasieten die zich in razend tempo onder de leerlingen verspreiden en deze in mutanten doen veranderen. Opnieuw kruip je in de huid van een aantal verschillende leerlingen, om wederom te ontsnappen aan de mutanten die ooit jou eigen klasgenoten waren.
Om dit voor elkaar te krijgen krijg je steeds de beschikking over een tweetal characters. Elk character heeft zijn eigen talenten, zo is er bijvoorbeeld iemand die erg sterk is en zware objecten kan verplaatsen en iemand die codes en sloten kan kraken. Bij sommige levels krijg je aan het begin automatisch een tweetal personages aangewezen, omdat dat de enige twee zijn waarmee je het hele level kunt doorlopen. Maar je hebt ook regelmatig de mogelijkheid om zelf te kiezen. Hierdoor is de kans wel groot dat je meerdere malen moet backtracken omdat je niet de juiste character hebt gekozen om een bepaald obstakel uit de weg te ruimen. Het is hierbij ook belangrijk dat je alle hoofdpersonages in leven houdt, omdat je ze stuk voor stuk nodig hebt bij het oplossen van verschillende puzzels. Best lastig af en toe.
Omdat je maar één personage tegelijk kunt besturen en je er steeds met twee op pad bent, is het ook belangrijk om de AI bestuurde personage goed in de gaten te houden. Deze handelt namelijk lang niet altijd even logisch, waardoor de kans dat hij (of zij) afgemaakt wordt waar je bijstaat redelijk groot is. De savepoints zijn daarbij ook niet bepaald eenvoudig te vinden, en wanneer je dood gaat begin je weer helemaal op het punt dat je als laatst gesaved hebt. Iets wat na een aantal keer hetzelfde stuk te moeten doorlopen behoorlijk frustrerend kan worden.
Wat wel weer pluspunten oplevert is de ruime hoeveelheid verschillende wapens die je gaandeweg tot je beschikking krijgt. Hierbij is het ook erg tof dat alle characters dezelfde wapen inventory delen, waardoor je heel eenvoudig onderling kunt switchen van wapens. Vind je het spelen met een AI bestuurde character niet zo heel leuk, dan kun je je horroravontuur ook samen met een vriend beleven via WLAN. Je vriend kan dan heel gemakkelijk joinen en de plaats van de tweede speler innemen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd gaat hier dan ook zeker op. Je hoeft je in ieder geval niet meer te ergeren aan de niet al te slimme AI en kunt met zijn tweeën de complete game doorlopen! Ik vind dit persoonlijk een erg toffe toevoeging aan deze game, ééntje die de levensduur ervan ook aardig weet te verlengen.
Ook grafisch valt er niks aan te merken aan Obscure: The Aftermath. De graphics zien er, vooral voor een PlayStation Portable game, heel erg strak en vloeiend uit, iets wat de creepy sfeer van de game alleen maar ten goede komt. Ook met de sfeer is overigens niks mis, al is hij nergens écht eng te noemen. Je wordt nooit de stuipen op het lijf gejaagd door een mutant die uit het niets tevoorschijn schiet of een schokkend beeld waar je oog in oog mee komt te staan. Die momenten zitten er wel in hoor, maar door het kleine schermpje en het beperkte volume komt het allemaal niet over zoals het bedoeld is.
Obscure: The Aftermath is een aardige game. Hier en daar laat het wel wat kansen liggen en er valt zeker nog het één en ander aan te verbeteren, maar al met al is het wel een titel die je met plezier doorspeelt. Grafisch ziet het er erg goed uit, en vind je de game stiekem toch te eng in je eentje dan speel je hem toch lekker co-op met een vriend of vriendin?
In 2004 verscheen de eerste Obscure game, waarin een vijftal highschool studenten centraal staan. Met deze vijf jongeren ga je op onderzoek uit op de schoolcampus en kom je tot de ontdekking dat er, ergens diep weggestopt in een laboratorium, gevaarlijke proeven gedaan worden. Een waar horrorscenario ontvouwt zich, en slechts een paar van de leerlingen weet te ontsnappen aan een gruwelijke, pijnlijke dood. Helaas voor hen belanden ze nu in Obscure 2 opnieuw in een nachtmerrie. Op de PlayStation 2, PC en Nintendo Wii is de game al een jaartje geleden uitgekomen, maar onlangs verscheen deze highschool horror game ook voor de PlayStation Portable. Dit keer onder de naam Obscure: The Aftermath.
Zoals ik al zei belanden de hoofdpersonages ook in dit deel weer in een regelrechte nachtmerrie. Er zijn namelijk vreemde zwarte bloemen ontdekt op de schoolcampus, en deze worden door veel scholieren enthousiast als drugs gebruikt. Je wordt er lekker licht in je hoofd van en gaat ervan hallucineren, een goedkope manier om high te worden dus... nou ja, niet helemaal, tenzij je niet al te veel waarde hecht aan je leven. De bloemen bevatten namelijk een soort van hardnekkige parasieten die zich in razend tempo onder de leerlingen verspreiden en deze in mutanten doen veranderen. Opnieuw kruip je in de huid van een aantal verschillende leerlingen, om wederom te ontsnappen aan de mutanten die ooit jou eigen klasgenoten waren.
Om dit voor elkaar te krijgen krijg je steeds de beschikking over een tweetal characters. Elk character heeft zijn eigen talenten, zo is er bijvoorbeeld iemand die erg sterk is en zware objecten kan verplaatsen en iemand die codes en sloten kan kraken. Bij sommige levels krijg je aan het begin automatisch een tweetal personages aangewezen, omdat dat de enige twee zijn waarmee je het hele level kunt doorlopen. Maar je hebt ook regelmatig de mogelijkheid om zelf te kiezen. Hierdoor is de kans wel groot dat je meerdere malen moet backtracken omdat je niet de juiste character hebt gekozen om een bepaald obstakel uit de weg te ruimen. Het is hierbij ook belangrijk dat je alle hoofdpersonages in leven houdt, omdat je ze stuk voor stuk nodig hebt bij het oplossen van verschillende puzzels. Best lastig af en toe.
Omdat je maar één personage tegelijk kunt besturen en je er steeds met twee op pad bent, is het ook belangrijk om de AI bestuurde personage goed in de gaten te houden. Deze handelt namelijk lang niet altijd even logisch, waardoor de kans dat hij (of zij) afgemaakt wordt waar je bijstaat redelijk groot is. De savepoints zijn daarbij ook niet bepaald eenvoudig te vinden, en wanneer je dood gaat begin je weer helemaal op het punt dat je als laatst gesaved hebt. Iets wat na een aantal keer hetzelfde stuk te moeten doorlopen behoorlijk frustrerend kan worden.
Wat wel weer pluspunten oplevert is de ruime hoeveelheid verschillende wapens die je gaandeweg tot je beschikking krijgt. Hierbij is het ook erg tof dat alle characters dezelfde wapen inventory delen, waardoor je heel eenvoudig onderling kunt switchen van wapens. Vind je het spelen met een AI bestuurde character niet zo heel leuk, dan kun je je horroravontuur ook samen met een vriend beleven via WLAN. Je vriend kan dan heel gemakkelijk joinen en de plaats van de tweede speler innemen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd gaat hier dan ook zeker op. Je hoeft je in ieder geval niet meer te ergeren aan de niet al te slimme AI en kunt met zijn tweeën de complete game doorlopen! Ik vind dit persoonlijk een erg toffe toevoeging aan deze game, ééntje die de levensduur ervan ook aardig weet te verlengen.
Ook grafisch valt er niks aan te merken aan Obscure: The Aftermath. De graphics zien er, vooral voor een PlayStation Portable game, heel erg strak en vloeiend uit, iets wat de creepy sfeer van de game alleen maar ten goede komt. Ook met de sfeer is overigens niks mis, al is hij nergens écht eng te noemen. Je wordt nooit de stuipen op het lijf gejaagd door een mutant die uit het niets tevoorschijn schiet of een schokkend beeld waar je oog in oog mee komt te staan. Die momenten zitten er wel in hoor, maar door het kleine schermpje en het beperkte volume komt het allemaal niet over zoals het bedoeld is.
Obscure: The Aftermath is een aardige game. Hier en daar laat het wel wat kansen liggen en er valt zeker nog het één en ander aan te verbeteren, maar al met al is het wel een titel die je met plezier doorspeelt. Grafisch ziet het er erg goed uit, en vind je de game stiekem toch te eng in je eentje dan speel je hem toch lekker co-op met een vriend of vriendin?
- Graphics:
- Gameplay:
- Replay:
- Sound:
71/100
Een aardige game met een leuke co-op mode.
Reacties op dit artikel
Top geschreven review met veel nuttige informatie. Mijn complimenten Daniëlle Akkermans! Je hebt me zeker overgehaald om deze game te kopen.
Goede review, lijkt me een erg leuke spel. Iets als Silent Hill, hoewel die denk ik wel enger is.
Reageer op dit nieuws-item
Om te kunnen reageren moet je inloggen bij PSPParty.





