In Tokyo kreeg ik de gelegenheid om voor het eerst Metal Gear Solid: Peace Walker te spelen. Gelukkig ging het niet om een lullige beursvloer demo waarbij ik in slechts een half uur of minder het zelf maar moest zien uit te vogelen, maar een heuse sessie met de developers met een uur speeltijd, waaronder ook in co-op. Voeg daar nog eens aan toe dat ik de speelbare code direct mee kreeg op m'n PSP en ik heb genoeg gezien en gespeeld om jullie in geuren en kleuren te vertellen over de wondere wereld van Peace Walker.

Hoewel ik een paar minuten te laat aankwam, dankzij medewerkers van de beurs die mij in de verkeerde richting wezen, had ik gelukkig nog niets gemist. Ik schoof aan bij twee Amerikanen en een Nederlander en direct kreeg ik een PSP voor m'n neus met daarop de pas begonnen tutorial. Natuurlijk was het het geheel in Metal Gear stijl geen droge aandoening maar begon het met een openingsscene waarin Big Boss op een motor aan kwam rijden bij een strand waar de soldaten van zijn "Militairen zonder grenzen"-leger al aan het trainen waren. Op stoere wijze ontdeed hij zich van zijn jas en in blote bast stond hij vervolgens voor zijn mannen om ze het nodige bij te brengen op het gebied van CQC (close quarters combat). We leerden de camera bedienen, de bekende CQC moves te gebruiken, de welbekende voorwaartse koprol moest gedaan worden en vervolgens kwamen we met een nieuwe, uiterst vette move in aanraking. Je kunt met Big Boss nu namelijk een gehele groep vijanden achter elkaar uitschakelen met CQC door na je eerste aanval op het juiste moment een knop in te drukken. Hierdoor gaat Big Boss vrijwel vloeiend door met het neersmijten van vijanden totdat de gehele groep op de grond ligt. Overigens is de mogelijkheid om vijanden tegen elkaar aan te gooien ook een erg vette toevoeging aan het CQC-arsenaal.


Eenmaal terug in het missieselectie menu mochten we dan eindelijk beginnen aan het echte werk. Het verhaal opent met een stijlvolle animatie in de stijl van de animated comic en vertelt over hoe Big Boss en zijn leger benaderd worden door een zekere Galvez die hem in wilt huren om de strijd aan te gaan met een machtige organisatie in Costa Rica. Big Boss of, zoals hij liever wordt genoemd, (Naked) Snake leidt namelijk in principe een leger aan huursoldaten, hoewel ze niet zomaar alle smerige klussen opknappen. Vooral bij deze klus heeft hij z'n bedenkingen en het is dan ook pas op het moment dat hij geïntroduceerd wordt met de zwijgzame Paz dat hij overstag begint te gaan. Als vervolgens Paz ook nog eens blijkt te weten dat Snake de "Big Boss" is groeit de interesse van Snake meer naar deze mysterieuze figuren.

Wat betreft het verhaal moet ik je de rest verschuldigd blijven tot wanneer ik de full game in handen heb of wanneer mijn Japans wat beter wordt, want veel meer valt er anders niet uit op te maken. Waar ik je wel veel over kan vertellen is de gameplay. Ik heb slechts een kort stuk alleen gespeeld om zo vertrouwd te raken met het wisselen van wapens en het gebruik hiervan (dit is even wennen maar werkt wel lekker), en daarna doken we gelijk al op de co-op. Na wat gestuntel van de Amerikanen om een ad-hoc verbinding op te stellen waren eindelijk zo ver en konden we aan onze eerste co-op missie beginnen.

Natuurlijk is het uberhaupt al vet dat je opeens met meerdere personen rond kunt lopen in de wereld van Metal Gear, maar het is veel meer dan alleen dat. Zo zijn er allerlei extra handelingen die je kunt uitvoeren met elkaar. Het meest vette voorbeeld dat ik hiervan kan geven is de 'volg' functie. Het komt er op neer dat als je dicht achter elkaar staat de achterste door het ingedrukt houden van een knop automatisch meebeweegt met de koploper. Zo raak je elkaar niet kwijt en kan de achterste zich bijvoorbeeld puur richten op het geven van rugdekking. Een ander cool voorbeeld van een co-op move is om met z'n tweeën onder de wereldberoemde kartonnen doos te gaan zitten. Als je voorzichtig tegen de doos van je teamgenoot aankruipt, kruip je er vanzelf onder. Geniaal op momenten dat de spanning echt stijgt.


Wat ook zeker genoemd moet worden is het klassensysteem. Niet zo uitgebreid en complex als dat van de gemiddelde RPG, maar vergelijkbaar met dat van de gemiddelde FPS. Zo kun je er voor kiezen om in stealth uitrusting er op uit te trekken, in speciale gevechtsuitrusting en is er zelfs een bijna Rambo-achtige uitrustingsoptie. Dit heeft dus niet alleen betrekking op je outfit maar op je gehele uitrusting. Meer zware wapens maar kwetsbaarder, hele lichte wapens maar moeilijk waar te nemen of een gulden middenweg met flink wat Kevlar in de kleding. Op deze manier kun je echte rollen aannemen binnen je co-op team. Ik zeg overigens team omdat er co-op missies zijn voor twee spelers maar ook voor drie en zelfs vier spelers.

Echt tijd om in het verhaal te duiken was er niet, maar daar hadden we waarschijnlijk toch bijna niets van begrepen met ons beperkte Japans. Wel genoeg tijd gehad om van de gameplay te kunnen genieten en te kunnen zien dat deze game bij een veel breder publiek in de smaak gaat vallen dan zijn chronologische voorganger Metal Gear Solid: Portable Ops.